ΠΡΩΤΑ ο Ολι Ρεν, μετά ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ακολούθως η Μαρία Δαμανάκη και μετά ο Κάρολος Παπούλιας.
Δεν μπορεί να μη θαυμάσει κανείς τη θεσμική «δύναμη πυρός» που δείχνει να διαθέτει ο Γιώργος Παπανδρέου.
Αλλά, ταυτοχρόνως, δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί πώς με τέτοια «δύναμη πυρός» και τέτοια επικοινωνιακή υποστήριξη, εντός κι εκτός της χώρας, κατάφερε να καταρρεύσει μέσα σε μόλις 19 μήνες…
Και κατέρρευσε κάτω από το βάρος της δικής της ανεπάρκειας, επιπολαιότητας και ανικανότητας. Και ξαφνικά, όταν διαπίστωσε ότι τα έκανε μαντάρα, θυμήθηκε τη συναίνεση, αναζητώντας ουσιαστικά «συνέταιρους στη ζημιά.
Οταν ακόμα υπήρχαν περιθώρια «εθνικού κέρδους» η «κυβέρνηση του γυμναστηρίου» επιδείκνυε την αλαζονεία της και το δήθεν κοσμοπολιτισμό της. Και αφού «έδεσε χειροπόδαρα» τη χώρα σε πρωτοφανείς ενυπόθηκες δανειακές συμβάσεις για πολλά χρόνια, προσπάθησε να μοιραστεί τις δυσκολίες και έβαλε λυτούς και δεμένους -εντός κι εκτός της χώρας- να διατάξουν συναίνεση. Κι όπως απέδειξε και το ναυάγιο στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, η κυβέρνηση δεν αναζήτησε ούτε τώρα ειλικρινή συναίνεση. Εψαχνε για άλλοθι. Αλλά δεν βρήκε πολλούς πρόθυμους.
Η κυβέρνηση που κατάφερε να πετύχει το μοναδικό ρεκόρ, να αποτύχει δηλαδή σε όλους ανεξαιρέτως τους στόχους που είχε θέσει και χωρίς να νιώσει την ανάγκη να εξηγήσει στοιχειωδώς τι έφταιξε για αυτή την παταγώδη και καθολική αποτυχία, έδειξε έτοιμη να πάει παρακάτω, περίπου σαν μην τρέχει τίποτα. Ανοιχτή ξαφνικά σε ιδέες και προτάσεις.
Ακόμα κι απ’ αυτούς που πριν από μερικούς μήνες χαρακτήριζε «Χάρι Πότερ της πολιτικής». Ανοιχτή ακόμα και σε πρόσωπα που θα μπορούσαν να στελεχώσουν μια ιδιότυπη κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Η κυβέρνηση κατάφερε να διανύσει την τεράστια απόσταση από την απίστευτη αλαζονεία στην απόλυτη ταπείνωση, επίσης σε χρόνο-ρεκόρ.
Εμφανίστηκε έτοιμη για όλα στο βωμό της συναίνεσης. Μόνο που αυτή η απότομη μεταστροφή μοιάζει κατόπιν εορτής. Μοιάζει με απελπισμένη προσπάθεια αναζήτησης συνενόχων. Ολη αυτή η αιφνίδια απλοχεριά, αυτή η ξαφνική επικοινωνιακή πλειοδοσία σε διάθεση για συνεργασία, ακόμα και με την τοποθέτηση κοινά συμφωνημένων προσώπων στα κρίσιμα υπουργεία, μοιάζει να μπάζει από παντού, όταν δεν δηλώνεται ρητώς αν υπάρχει η πολιτική βούληση για διεκδίκηση της αλλαγής της πολιτικής συνταγής.
Τον καλύτερο οικονομολόγο του κόσμου να βάλει κανείς στη θέση του καταφανώς ανεπαρκούς Γιώργου Παπακωνσταντίνου είναι προφανές ότι θα πετύχει μεν καλύτερες επιμέρους επιδόσεις, αλλά εν τέλει θα αποτύχει. Γιατί είναι διαπιστωμένο, πλέον, ότι ο ερασιτεχνισμός και η ανεπάρκεια της κυβέρνησης ήρθαν απλώς να διογκώσουν τις καταστροφικές παρενέργειες μιας λανθασμένης συνταγής.
Ασφαλώς η άκριτη αποδοχή της λανθασμένης συνταγής συνιστά μια πρώτη μεγάλη ευθύνη. Η οποία όμως στη συνέχεια απέκτησε διαστάσεις καταστροφής εξαιτίας της κυβερνητικής ανικανότητας. Και έτσι φτάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο. Το οποίο όμως είναι φαινομενικό.
Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Πόσω μάλλον που η προσφυγή στις κάλπες θα λύσει κι ένα τεράστιο πολιτικό ζήτημα που δημιούργησε ο παραπλανητικός και ψευδής λόγος του κυβερνώντος κόμματος: την παντελή έλλειψη πολιτικής νομιμοποίησης της πολιτικής που εφαρμόζεται από τον Οκτώβριο του 2009 έως σήμερα.
Γιατί είναι προφανές ότι μεταξύ του «λεφτά υπάρχουν» και της διάλυσης του κοινωνικού και παραγωγικού -όποιου υπάρχει- ιστού της χώρας μεσολαβεί το χάος. Οπως προφανές είναι ότι μόνο με τη συνειδητή συμμετοχή της πλειοψηφίας της κοινωνίας μπορούν να γίνουν θυσίες που θα πιάσουν τόπο.
Η τακτική των διαδοχικών εκβιασμών και της διαρκούς κατατρομοκράτησης των πολιτών εξεμέτρησε το βίο της. Και η συνειδητή συμμετοχή της πλειοψηφίας απαιτεί καθαρές κουβέντες, ειλικρίνεια, σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα. Οι κυβερνήσεις των επικοινωνιακών κόλπων και των τρικ τελείωσαν. Είναι άχρηστες ακόμα και στην Τρόικα…
Αν η κυβέρνηση εννοούσε την έμπρακτη αυτοκριτική, αν εννοούσε όσα άφηνε σκοπίμως να διαρρέουν για τη διάθεση αλλαγής πολιτικής και την αλλαγή των παταγωδώς αποτυχόντων προσώπων, τότε θα είναι ήταν μια «άλλη κυβέρνηση». Αλλά δεν είναι και απ’ ό,τι φαίνεται δεν μπορεί και να γίνει…
e-typos.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου