Για να εισαγάγω το θέμα με κομψότητα, είναι φανερό στους περισσοτέρους -νομίζω- ότι ο Freiherr von Droutsas δεν είναι και ο συμπαθέστερος των ανθρώπων που μπορεί να συναντήσει κανείς στην πολιτική.
Παγερός, ακόμη και όταν χαμογελάει, ανεξιχνίαστος ως προσωπικότητα, διαρκώς....
ελεγχόμενος, θαρρείς, από έναν βαθιά ριζωμένο μέσα του καθωσπρεπισμό.
Μιλάει αργά, διαλέγοντας μία προς μία τις λέξεις, φοβούμενος μην τυχόν και του ξεφύγει κάτι που θα τον εξέθετε - λες και χρησιμοποιεί μια ξένη γλώσσα. Το ντύσιμό του είναι εξίσου ευπρεπώς απρόσωπο, όπως ο λόγος του, όπως εν τέλει κάθε τι άλλο επιτρέπει στους άλλους να βλέπουν. (Το μόνο αξιοπρόσεκτο σημείο στην εμφάνισή του, όταν τον συνάντησα κάποτε, ήταν η προτίμησή του σε κάτι εγγλέζικα μανικετόκουμπα από πλαστικό, με χιουμοριστικές ατάκες και αστείες καρικατούρες.
Αλλά και αυτό μάλλον τόνιζε την απόλυτη συμβατικότητα που προβάλλει με την όψη και τους τρόπους του παρά οτιδήποτε άλλο). Με λίγα λόγια, τον παρακολουθείς να μιλάει και αναρωτιέσαι σε ποιο μέρος του σώματός του είναι η πλακέτα με το μικροτσίπ που ελέγχει λόγο και κινήσεις, τι είδους μπαταρίες παίρνει (επαναφορτιζόμενες ή μιας χρήσεως;) και πού βρίσκεται ο διακόπτης για να ανάβει και να σβήνει.
Προσθέστε στα παραπάνω κάτι ακόμη. Πολιτικά, είναι παντελώς ανυπόστατος. Ουδείς γνωρίζει τις πεποιθήσεις του, ούτε καν αν έχει από αυτές. (Οι εχθροί του, ωστόσο, διατείνονται ότι είναι πολύ δεξιότερος από τον μέσο πασόκο...). Ουσιαστικά, σταδιοδρομεί ως υπάλληλος του Γιώργου ή, αν θέλετε, ως αυλικός του βασιλέως Γεωργίου Β ΄των Παπανδρέου - Μινέικο.
Οι άλλοι αυλικοί δεν τον συμπαθούν, όσοι δε εξ αυτών ασχολούνται με τα εξωτερικά μετά βίας συγκρατούν την αντιπάθειά τους για το πρόσωπο -εφόσον, εννοείται, δεν είναι ο ίδιος μπροστά. Οι τελευταίοι μάλιστα τον περιγράφουν ως έναν «άρχοντα του σκότους», συγκεντρωτικό και υπολογιστή. Του καταλογίζουν, δε, ότι υπονόμευσε και απομάκρυνε από τον Γιώργο άλλους συμβούλους, προκειμένου να κατορθώσει να γίνει αυτός «χαλίφης στη θέση του χαλίφη» στο υπουργείο Εξωτερικών.
Υποθέτω, ως εκ τούτου, ότι τα όσα (πολύ σωστά, κατά τα λοιπά) εξεστόμισε προσφάτως για τη δημοκρατική συντεχνία των βουλευτών δεν οφείλοντο σε αυτό που ο Ελιοτ περιγράφει ποιητικά στην «Ερημη Χώρα» του, ως «awful daring of a moment’s surrender which an age of prudence can never retract». Δεν ήταν παρόρμηση, με άλλα λόγια. (Από την άλλη πλευρά, βέβαια, με τη μικρή μου πείρα στα τηλεκατευθυνόμενα, γνωρίζω περιπτώσεις όπου τα ηλεκτρονικά των τηλεκατευθύνσεων τρελαίνονται και το τηλεκατευθυνόμενο κάνει ό, τι του κατεβαίνει...)
Εν πάση περιπτώσει, το πιθανότερο είναι ότι οι προσωπικές απόψεις που εξέφρασε ο φον Δρούτσας (ότι οι βουλευτές θα έπρεπε να εκλέγονται μόνον για δύο θητείες και ότι το κράτος δεν πρέπει να τους παρέχει δωρεάν αυτοκίνητο) ήταν μια απειλή άνωθεν εκπορευόμενη, με σκοπό να συνετίσει την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, που εδώ και καιρό ασφυκτιά.
Αν όμως ήταν αυτή η σκοπιμότητα της παρρησίας του υπουργού, το αποτέλεσμά της ήταν κάθε άλλο παρά το επιδιωκόμενο. Κατ’ αρχάς, λόγω της λιποβαρούς προσωπικότητας του εκφραστή των απόψεων που εξόργισαν τους βουλευτές: κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά.
Κυρίως όμως, επειδή όποιος από τον κύκλο του Κάμελοτ είχε τη φαεινή ιδέα να βγει ο Δημητράκης να τα πει στους βουλευτές, δεν είχε υπολογίσει ότι τέτοιες συστάσεις, προερχόμενες μάλιστα από τον κηπουρό του βασιλέως, ουσιαστικά ανέδειξαν την εσωτερική αντίφαση του τρόπου διοίκησης που εφαρμόζει ο Γεώργιος Β΄: από τη μια, τα αλλεπάλληλα υπουργικά συμβούλια, μέσω των οποίων προβάλλεται η εικόνα της συλλογικότητας στη λήψη των αποφάσεων, από την άλλη, όμως, η άσκηση της διακυβέρνησης μέσα από μια κλειστή ομάδα συμβούλων - υπαλλήλων - αυλικών. Τι να κάνουμε; Ας πρόσεχε...
καθημερινή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου