Είναι προφανές πως βρισκόμαστε μπροστά σε πολιτικό αδιέξοδο, το οποίο είναι μεγαλύτερο του οικονομικού αδιεξόδου.
Η πολιτική ενότητα της κυβέρνησης έχει υποστεί σοβαρά ρήγματα, καθώς η πλειοψηφία της, εκφράζοντας τα συμφέροντα της κρατικής γραφειοκρατίας, δεν φαίνεται...
να έχει ενιαία στάση στο ζήτημα της εφαρμογής του Μνημονίου, φοβούμενη την πλήρη πολιτική της απαξίωση.
Η ΝΔ δεν φαίνεται να αφήνει πολιτικά περιθώρια ελιγμών στην κυβέρνηση, καθώς αντιλαμβάνεται πως κάτι τέτοιο θα την καθιστούσε πολιτικά συνένοχη και επιλέγει μια τακτική γενικής πολιτικής σύγκρουσης με φόντο τις εκλογές.
Η κυβέρνηση έχει χάσει πλήρως τον πολιτικό έλεγχο και αδυνατεί να υλοποιήσει το οικονομικό σχέδιο του μνημονίου, αλλά και το όποιο δικό της πολιτικό σχέδιο. Έτσι καταφεύγει στην τακτική της μετάθεσης του πολιτικού κόστους, χρησιμοποιώντας την πίεση της «συναίνεσης». Η πίεση αυτή καμουφλάρει την πολιτική αδυναμία της κυβέρνησης, παρουσιάζοντας το πρόβλημα διακυβέρνησης, ως πρόβλημα συναίνεσης εκ μέρους της ΝΔ.
Οι εκλογές είναι αναπόφευκτες και θα είχαν ήδη γίνει, εάν δεν αντιδρούσαν μέχρι πρότινος ΕΕ και ΔΝΤ. Όμως, με προφανή την πολιτική αδυναμία της κυβέρνησης, είναι φανερό ότι οι αντιρρήσεις αυτές αργά ή γρήγορα θα καμφθούν, εφόσον θα γίνει σαφές πως οι εκλογές είναι πλέον προϋπόθεση για την υλοποίηση των μέτρων περιορισμού του δημόσιου τομέα και την αποφυγή της χρεωκοπίας του ελληνικού δημοσίου.
Η κυβέρνηση ίσως κάνει μια τελευταία προσπάθεια ανάκαμψης μέσω ενός εντυπωσιακού ανασχηματισμού, αλλά πλησιάζοντας στην κρίσιμη σύνοδο του Ιουνίου και εφόσον εκεί συμφωνηθεί έναν νέο δάνειο και έναν νέο μνημόνιο, τότε δεν μπορεί κανείς να αντιληφθεί πως θα καταστεί δυνατή η αποδοχή του, χωρίς την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία.
Η ΝΔ, έχει δύο επιλογές: ή να ζητήσει την παραίτηση Παπανδρέου και τον σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης των δύο κομμάτων με περιορισμένο χρονικό ορίζοντα, για την ψήφιση ενός Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και με την υποχρέωση να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές σε καθορισμένη ημερομηνία ή να ζητήσει άμεσα εκλογές.
Η πρώτη λύση έχει το ρίσκο της ανάληψης πολιτικού κόστους από την εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων, αλλά ταυτόχρονα ικανοποιεί την ΕΕ και μεγάλο τμήμα των ελλήνων επιχειρηματιών, ενώ αφήνει μεγάλα περιθώρια πολιτικής επικράτησης στις εκλογές, καθώς θα έχει καταστεί σαφής η πολιτική ανεπάρκεια του ΠΑΣΟΚ.
Η δεύτερη λύση προτείνει συγκεκριμένη πολιτική διέξοδο και τελειώνει ουσιαστικά τον πολιτικό χρόνο της κυβέρνησης. Το ρίσκο στην περίπτωση αυτή είναι η μεταφορά της ευθύνης για την προσφυγή στις κάλπες, πλην όμως μπορεί να ξεπεραστεί με την επιλογή του κατάλληλου χρόνου, όταν θα έχει καταστεί σαφής η πολιτική αδυναμία της κυβέρνησης, πχ μετά από μια σημαντική διαφοροποίηση στο υπουργικό συμβούλιο ή μετά από σοβαρές αντιδράσεις του συνδικαλιστικού χώρου της ΠΑΣΚΕ.
Διότι η γενικά σωστή οικονομική πρόταση του Ζαππείου 2 θα πρέπει να συνοδευτεί σύντομα από την πολιτική της προϋπόθεση. Θα πρέπει δηλαδή να απαντηθεί άμεσα από την ΝΔ το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: ποια κυβέρνηση θα υλοποιήσει ένα άμεσο αναπτυξιακό σχέδιο και πότε. Με τον τρόπο αυτό θα ακυρωθούν οι τελευταίες απόπειρες πολιτικών πρωτοβουλιών του Γιώργου Παπανδρέου.
Εάν η ΝΔ παραμείνει στην υποβολή των οικονομικών της προτάσεων, περιμένοντας την πλήρη κατάρρευση της κυβέρνησης, τότε θα είναι αναγκασμένη να απαντά αμυντικά στις πολιτικές πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ και επίσης θα διακινδυνεύσει έναν απότομο εκλογικό αιφνιδιασμό, σε στιγμή ευνοϊκή για το ΠΑΣΟΚ- πχ. τέλη Ιουνίου, μετά τη χορήγηση νέου δανείου στη σύνοδο κορυφής, μαζί με επιμήκυνση- ή και εξάντληση σχεδόν της τετραετίας, εφόσον η πρωτοβουλία γι’ αυτήν την κίνηση θα εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια του Παπανδρέου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου