Μιλάτε σιγά… ο καυγάς είναι πολυτέλεια!‏

Γράφει


Πέμη Ζούνη


Όσο πιο πολύ αγριεύει το τοπίο, τόσο πιο μεγάλη ανάγκη έχω να ανατρέχω στη σοφία της Τέχνης.

Γεμάτο πάντα το οπλοστάσιό της. Από σκέψεις που –αν τις εντοπίσεις– θα σε βοηθήσουν να αντιμετωπίσεις τα θηρία. Δηλαδή, την παντός είδους βία. Βία της φύσης, που ανταποδίδει στην ανθρώπινη. Η οποία, ανθρώπινη, ανταποδίδει με περισσή βιασύνη ο,τι άηθες παρέλειψε.

Κοιτάζω ίσια μπροστά, προσπαθώντας να βρω ένα ήσυχο σημείο. Η περιφερειακή μου όραση συνεχίζει να βλέπει όλον σχεδόν τον χάρτη: Ιαπωνία, Λιβύη, Λονδίνο, Πορτογαλία, Αθήνα, φωνές, καταστροφές, διαδηλώσεις, σπασίματα, πόλεμος, οργή – δικαιολογημένη και αδικαιολόγητη, ποιος να τη βάλει σε τάξη;



Θα ήθελα πάρα πολύ ετούτη τη στιγμή να δω τους όποιους «αντίπαλους» να συζητάνε σοβαρά, χαμηλόφωνα, με τόνους και λέξεις που να πείθουν ότι σηκώνουν το βάρος των περιστάσεων. Με τόνους και λέξεις που δεν θα θυμίζουν καυγά.

Μακάρι να είχαμε την πολυτέλεια του καυγά. Γιατί ο καυγάς χωράει κάτι Κυριακές απόγευμα, μετά το οικογενειακό τραπέζι, όπου νιώθεις την ασφάλεια να τσακωθείς για την ποδοσφαιρική ομάδα σου, ή για το ποια ώρα θα πρέπει να γυρίσει το παιδί απ΄το πάρτι. Ο καυγάς είναι, ας πούμε, το δικαίωμα σε μια μικρή επιπολαιότητα, η εκτόνωση από την πίεση των δυσκολιών. Στα μεγάλα ζητήματα η φωνή πρέπει να χαμηλώνει. Το μυαλό να ερευνά. Η ψυχή να στηρίζει.


«Προσπαθώ να μη θυμώνω με τίποτα», είπε κάποτε ο Τσαρούχης. «Όταν κάτι είναι πολύ κακό, πρέπει να το μελετούμε με πολλή προσοχή και στη ρίζα του. Κάθε άσχημο γίνεται κρυφά. Κρυφά και αποτελεσματικά πρέπει να το πολεμούμε. Η μελέτη της πηγής του κακού, η μελέτη αν πράγματι είναι κακό ή όχι, αξίζει εκατό φορές παραπάνω από θεαματικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες που μας ξαλαφρώνουν απλώς. Για ορισμένα πράγματα πρέπει να πάψουμε να είμαστε παιδιά και να γινόμαστε ενήλικες.[…] Βέβαια αυτή η ωρίμανση είναι συζητήσιμη. Η αληθινή ωρίμανση είναι σπάνιο πράγμα και για τους νέους και για τους γέρους.»


Και τι μας ωριμάζει άραγε;… (αν, και όσο…) Κάνω μια μικρή αναδρομή στη ζωή μου, τίποτα άλλο δεν ξέρω με σιγουριά. Η δόξα; Όχι, είναι πειρασμός. Οι ευτυχισμένες στιγμές; Είναι σχεδόν αμαρτία να τις χαλαλίσεις αναλύοντάς ή εκλογικεύοντάς τις. Μένουν οι δύσκολες στιγμές. Η ανέχεια, οι θάνατοι, η απουσία, η επιβίωση. Η διαχείριση της απώλειας, τελικά. Αυτή ευθύνεται για όποιο ποιοτικό άλμα. Και κάποιοι σπουδαίοι άνθρωποι -και γνωστοί στο ευρύ κοινό και όχι- χάρισαν γενναιόδωρα τη σκέψη τους (άμεσα ή έμμεσα) μέσα από μια κουβέντα, ένα κείμενο, μια μουσική. Ποτέ δυνατά, πάντοτε ήσυχα. Σχεδόν με αβεβαιότητα.

aixmi.gr